Campeones(!), examens en regenseizoen

Kampioen van Europa, en wat voor een kampioen! Het kostte mij een behoorlijk aantal uren slaap om de wedstrijd te kijken, maar in het gezelschap van wat Japanse vrienden (inclusief ‘tegenstanders’) en met zelfgemaakte overheerlijke pizza bij de hand werd het een geweldige nacht, die schitterend werd afgesloten met de uitzonderlijk mooie overwinning van Barça op Manchester United!! 28 mei 2011, om nooit te vergeten. Op de wegzakbank van het DK House te Nerima, Tokyo, Japan.

Inmiddels is het een week verder en heb ik het erg druk met examens. Van de vijf examens heb ik er twee achter de rug, te weten Grammatica & Begrijpend Lezen, en Kanji (die Chinese karakters, weet je wel). Beide erg intensief en voor beide de volle negentig nodig gehad om alles af te krijgen, ondanks dat alles een herhaling was van de hoofdstukken die we in de voorgaande weken behandeld hebben. Maar met het leren besef je pas hoeveel nieuwe woorden je hebt geleerd (en toch ook weer bent vergeten), hoeveel grammatica er behandeld is en hoeveel nieuwe tekentjes je in je hoofd gestampt hebt. Ik weet in elk geval dat ik na afloop van deze tentamens doodmoe ben en hoeveel dat erg onhandig is aangezien we om half een vrij zijn, doet me dit ook weer beseffen dat dit studeren is. Eindelijk weer eens optimaal je best doen, zonder te overdrijven, en je hersens echt laten kraken om alles op te rakelen en toe te passen op de voorgelegde vragen. Uitputting, maar eveneens voldoening. En dat voelt goed!
Deze week een wat lichter programma, dat desondanks wat voorbereiding (lees: herhaling) vereist. Dinsdag een ‘normale’ kanji-toets, en woensdag de officiele examens, ditmaal voor Luistervaardigheid, en als tweede Opstel schrijven; uiteraard in het Japans (en zonder woordenboek!). Donderdag tijd voor conversatie (zes minuten, een beetje een lachertje vergeleken met de vijftien minuten conversatietentamen in Leiden, al komen er misschien wat strikvragen...) en dan vrijdag, alsof we niet zojuist een examenparcours hebben afgelegd, het afsluitende tentamen van het hoofdstuk dat we momenteel in de les behandelen. Intensief is intensief!

Japan kent nu het regenseizoen, de tsuyu genaamd. Normaliter betekent dit dat het doorgaans regent, maar het wisselt hier daadwerkelijk per dag. Waar het de ene dag met bakken (en dan ook echt met bakken) uit de hemel komt, waarbij het niet uitmaakt of je een kleine, grote of geen paraplu opsteekt, is het de andere dag stralend en bloedheet weer. Er is geen pijl op te trekken, al klopt, in grote tegenstelling met Nederland, hier het weerbericht meestal wel, haha. Het meest vervelende aan deze periode is vooral dat de dagen dat het wel regent, het meestal warm is. Waar het in Nederland doorgaans afkoelt als het eenmaal regent, blijft het in Japan warm, wat dan omslaat in een heel verstikkende benauwdheid. Het feit dat je dan ’s ochtends in een overvolle trein moet staan met transpirerende medereizigers maakt het er niet leuker op! Tot dusver is het nog meegevallen, maar volgens de Japanners duurt deze periode tot ergens in juli, dus we hebben nog even...

Zoals altijd vermaak ik me uitstekend, ben ik lekker druk, maar vergeet ik niet te genieten van alles wat ik hier meemaak. Volgende keer een berichtje over het bezoek van Marieke, een vriendin die ik via Barça ken, en haar zus Liesbeth, die momenteel in Japan zijn en die mij eindelijk weer eens bewust hebben gemaakt van de dingen die ik inmiddels als doodnormaal beschouw, maar die eigenlijk zo anders zijn!

Tot dan!

Bergbeklimmen

Nou, niet echt bergbeklimmen, meer berg bewandelen, maar het heet in het Japans wel degelijk bergbeklimmen! Afgelopen zaterdag (21 mei) toog ik samen met mijn uitwisselingsstudentvrienden naar de school van Amerikaan/Filippijn John om daar de Japanners en andere buitenlanders te ontmoeten die mee zouden gaan. Echt, waar ik in Nederland het weekend gebruikte om huiswerk te maken, is dat nu absoluut geen optie meer, want de weekenden zijn zowaar nog drukker dan de midweekse dagen!

Hoe dan ook, op de taalschool werden we ingedeeld in groepjes met wie we de berg op zouden gaan. Dit zou ongeveer een uurtje of een à anderhalf duren. Op de top zouden we dan gaan lunchen met zijn allen, waarna we weer gestaag zouden gaan afdalen.
Nou weet ik dat een planning noodzakelijk is, maar met een plan een berg beklimmen blijkt dus geen optie, haha. Aangekomen bij Mt. Takao na een treinrit van een uur, die overigens heel vlot en gezellig was, kregen we even de tijd om rond te kijken onderaan de berg, waarna we met onze groepjes vertrokken. Nog geen tien minuten na het “let’s go!” signaal ging alles door elkaar heen; Glynis, onze groepsleider en ik gingen in een behoorlijk tempo al naar boven, terwijl de hele rest van de groep (zo’n dertig man in totaal, overigens) in een dodelijk tempo achter ons aan sukkelde. Al gauw kreeg ik spijt van onze enthousiaste start, want aangezien mijn conditie niet optimaal is, het belachelijk warm en benauwd was en zelfs route 1 (de gemakkelijkste!) behoorlijk steil bleek, was het gauw gedaan met het snelle tempo. Andreas, eigenlijk met een ander groepje, nam het voortouw met Glynis, waarna niemand van ons hen meer gezien heeft tot we aankwamen op de top.

Ondanks de hitte en het steiler dan verwachte pad, was het echt ontzettend gezellig, leuk en vooral mooi. Heel erg fijn om weer eens in de natuur te zijn, in plaats van omgeven door hoge gebouwen, auto’s en herrie. Genoten. Ook lekker de geuren van het bos weer eens te ruiken in plaats van uitlaatgassen. En het uitzicht! Want uiteraard, ondanks het overdreven geklaag dat we allemaal graag lieten horen, hebben we allemaal de top bereikt, waar we konden bijkomen en lekker gingen lunchen. Ook onderweg was er al voldoende te doen met een tempelcomplex en verschillende kleine standjes waar je bijvoorbeeld meer dan welkom ijs of koud drinken kon kopen. Genieten! Op de top namen we ook afscheid van elkaar, waarna ieder voor zichzelf kon teruggaan of nog kon blijven.

De terugweg was natuurlijk een stuk gemakkelijker en moe maar voldaan reisden we per trein terug naar het centrum van Tokyo. Zondag voelde ik nog niet zoveel van het ‘klimmen’, maar maandag en dinsdag lieten mijn kuiten toch wel even merken zich behoorlijk ingespannen te hebben!

Klik hier voor de foto's van deze trip!

Het dagelijks leven

Hallo vanuit een behoorlijk warm Tokyo! De temperatuur is inmiddels opgelopen naar een graad of 23 elke dag, met hier en daar een uitschieter van 27 graden.
Ik ben al behoorlijk gewend hier aan het ritme. Elke dag rond half zeven opstaan, kwart voor acht de deur uit, iets over acht de metro en ergens tussen kwart voor negen en negen uur aankomst op de Yotsuya campus. Nog altijd is het super druk in de metro, en ook al dacht ik van niet in het begin, ik ben er al goed aan gewend. Je krijgt een soort gelatenheid over je als je elke dag het zoveelste sardientje in een groot blik bent. Ik gebruik de 23 minuten die ik in de metro sta om mensen te mailen vanaf mijn telefoon (‘smsen’), om wat te dutten of om muziek te luisteren. Net als de Japanners houd je rekening met de mensen om je heen, maar negeer je ze tegelijkertijd volkomen – een eigenschap die ik graag overneem en vasthoud!

De colleges zijn weinig variërend, waardoor ze, vooral als ik moe ben, soms wat saai of langdradig zijn. Aan de andere kant zorgt het er wel voor dat we een tekst goed behandelen, dat woorden en kanji beter blijven hangen en dat daarmee, denk ik, onze Japanse vaardigheden wel vooruitgaan. Elke dag hebben we wel een toets(je) of twee, en elke week een grotere test. Tot nu toe is alles goed bij te houden, al komt het geregeld op de laatste dag aan omdat ik veel andere (leukere!) dingen doe.

Zo ben ik momenteel lid van een club genaamd SISEC die speciaal opgericht is om de ‘kloof’ tussen buitenlandse studenten en Japanners te overbruggen. Het aantal buitenlanders is vervelend klein, wat erg jammer is voor deze club, maar daar is vooralsnog niets aan te doen dus roeien we met de riemen die we hebben.
Van deze club hadden we afgelopen zaterdag (14 mei) een ‘Cooking Party’, oftewel een kookfeestje. We werden met 55 man opgedeeld in zes groepen die aan de slag gingen met gerechten uit zes verschillende landen (China, Korea, Japan, Amerika, Italië en Hongarije). Ik werd ingedeeld bij de laatste en onze gerechten waren goulash en paprika-kip. Ik kan jullie vertellen: de goulash was geen goulash, maar smaakte desondanks prima! En het bereiden was natuurlijk hilarisch, vooral omdat we ook met onze groep zelf de boodschappen moesten doen en daarbij het recept meenamen; nou is dat op zich niet grappig, maar het naar het Engels vertaalde recept was zó onbegrijpelijk dat zelfs de buitenlandse studenten maar naar de Japanse versie grepen om enigszins een idee te krijgen van de ingrediënten en bereidingswijze! Geweldig ook om te zien hoe iedereen na afloop opruimt en schoonmaakt; daar kunnen Nederlanders nog wat van leren! Iedereen neemt een taak op zich, werkt hard (en perfectionistisch; alles moet schoon!) en degenen die enigszins overbodig zijn, zoeken naargeestig naar iets om te doen om vooral niet te niksen! Heerlijk.

Zondag ben ik naar Asakusa geweest (een heel toeristisch tempelcomplex in Tokyo) met Kengo, een Japanse jongen (eerstejaars universiteit) die een paar jaar geleden met zijn middelbare school klas naar Leiden kwam en met wie ik sindsdien contact heb gehouden. Kengo had zijn maatje Nobu meegenomen en met zijn drieën zijn we op pad gegaan. Allereerst was het al zo grappig om te zien dat beiden een gids/magazine hadden meegenomen en daadwerkelijk vooraf wat ‘onderzoek’ hadden gedaan naar het tempelcomplex en de omgeving om te zien wat we konden gaan doen! Waar wij meestal maar besluiten dat we naar een bepaalde district in Tokyo gaan en dan wel zien, wisten zij precies welke plekjes we binnen dat district moesten bezoeken. Later bleek ook dat Nobu aan zijn docent had gevraagd welk district een aanrader was voor een uitje met iemand uit Nederland!
Binnen het tempelcomplex deden we precies wat elke Japanner doet, maar wat je als toerist meestal niet doet omdat je dat niet kent of omdat je er geen zin in hebt. Maar nu ik twee Japanners bij me had, volgde ik hun voorbeeld en dat was ontzettend leuk! Allereerst betaalden we 100 yen om een mikuji te trekken; dit is een papiertje waarop jouw geluk geschreven staat. Toevallig hadden wij alle drie verschillende uitkomsten: Nobu zou heel veel geluk hebben, ik ‘normaal’ geluk en Kengo, helaas, veel pech! Aangezien hij die laatste (en slechtste) getrokken had, moest hij die aan een rek binnen dat bij het verkooppunt stond; daarmee zou die pech dan afgeweerd worden.
Vervolgens gingen we naar de plek waar je wierook kunt branden die je dan moet inademen en over je hoofd moet waaien met je handen; dit is dan om je te reinigen voor je de tempel betreedt. Hierna gingen we de tempel binnen en deden we een gebed, waarbij Kengo nog even tegen Nobu zei dat hij het ‘bidritueel’ verkeerd uitvoerde. En ik maar lachen.
Vanwege het ‘vooronderzoek’ dat mijn gidsen gedaan hadden, verlieten we al snel het toeristische gedeelte en betraden we de minder bewandelde paden van Asakusa. Dit leidde ons naar een wat chiquer restaurant waar we heerlijke tempura (gefrituurde snacks, zoals een garnaal en bepaalde vis) met rijst aten. Dit was tevens voor het eerst dat ik een vis met staart en al heb opgegeten.
Ook hebben we veel verschillende snacks geprobeerd waarvan ik de namen niet eens meer weet, maar het was zo lekker en zo leuk om gewoon overal voor een paar honderd yen een snack te kopen en te eten! Ook kwam ik er achter dat in de Sumidagawa, de grote rivier, kwallen zwemmen – en niet maar een paar!

Het was een heerlijke dag vandaag en het zorgt ervoor dat ik weer genoeg energie heb om komende week aan de slag te gaan. Er staat buiten de colleges weer genoeg op de planning. Morgen staat een concert van Maroon5 op de planning! En niet in de minste hal; de groep treedt op in het Nippon Budokan, een arena in het centrum van Tokyo! Hier hebben The Beatles bijvoorbeeld hun eerste concert in Japan gegeven, en diverse artiesten hebben hier een ‘Live at Budokan’ album opgenomen, waaronder Deep Purple, Bob Dylan, Dir en Grey (Japanse band), miyavi (Japanse artiest) en Ozzy Osbourne. Ik ben er nog nooit geweest dus dat beloofd wat en volgens Haruka, door wie ik ben meegevraagd, hebben we ook goede plaatsen, dus ik ben benieuwd! Aankomend weekend gaan we met een groep naar Takao-san, een berg niet al te ver van Tokyo die we gaan ‘beklimmen’ (wandelen dus) en zondag staat er een heus pannenkoekenfeest op de planning, waarvoor Glynis en ik eventjes de handen uit de mouwen gaan steken! Verslag volgt uiteraard nog!

Ciao!

Hallo vanuit Tokyo!

Eindelijk weer eens een bericht, na enige aansporing van trouwe lezers. Het is niet zo dat ik geen zin heb om te schrijven, het is vooral een tijdkwestie! Elke dag is er wel iets te doen en ben ik weer op pad; ik heb dan ook de nodige moeite om in mijn dormitory me te houden aan de curfew van twaalf uur…

Colleges
De colleges zijn behoorlijk intensief (zoals te verwachten was van de intensieve cursus) en ook vermoeiend, voornamelijk omdat ze om 9:15 beginnen en ieder negentig minuten aandacht eisen. Daarnaast krijgen we veel huiswerk, ook vaak al voor de volgende dag, en staat er elke dag wel een toets of twee op het programma. Aan de andere kant is het echt heel goed om in het ritme te blijven en om woordjes ook daadwerkelijk te leren en te onthouden. Omdat je meerdere lessen over één hoofdstuk doet, blijven de woordjes ook na de toets nog terugkomen, waardoor ze gemakkelijker blijven hangen. Daarnaast zijn onze docenten ontzettend leuk, dus dat helpt zeker mee.

Nieuwe vrienden
Ik leer hier echt ontzettend veel nieuwe mensen kennen, zowel van Japanse als van andere nationaliteit. Vanuit mijn klas is er nog niet echt veel ontstaan, behalve met één meisje uit Rusland en een jongen uit (wat een toeval!) Barcelona; het feit dat Barça vorige week van Real Madrid won in de eerste leg van de Champions League vierden we dan ’s ochtends ook even in de klas. Ook de mensen uit de dormitory waar Glynis zit (een uur bij mij vandaan helaas…) zitten veel Japanners met wie ik het goed kan vinden. We zijn al wezen uiteten, drinken en lekker film gekeken (een Thaise horrorfilm, lachen!); erg jammer dat ze helemaal aan de andere kant van Tokyo wonen!

Japans
Met mijn Japans gaat het ook goed. Elke dag spreken doet echt wonderen, ik ga met sprongen vooruit. Het lijkt net of alles wat ik in drie jaar geleerd heb er nu allemaal uitkomt; het doet mijzelf zelfs versteld staan. Toch geen reden om te ontspannen; het moet natuurlijk nog beter, maar het zelfvertrouwen is er en ik vind het heerlijk om een dag met een Japanner of Japanse op te trekken en alleen maar Japans te praten. Top! Ook voor de Japanners die Engels willen oefenen hebben we iets leuks: ik spreek Japans tegen hen en zij antwoorden in het Engels. Het lukt overigens niet altijd, maar we doen ons best, haha.
Met andere woorden, alles gaat goed met mij. Het lijkt al veel langer dan een maand dat ik hier zit, maar het is allemaal nog niet zo lang als het lijkt. Ik geniet in elk geval van elke dag, samen met de mensen die hier zitten, en voorlopig zal dat nog wel zo blijven!

Tot schrijfs maar weer,
Diana

Sophia University

Ik had wel verwacht dat ik niet meer dagelijks zou uploaden, maar bij deze weer een update! Afgelopen donderdag (14 april) zijn de colleges begonnen. Dat betekent vooral vroeg vertrekken vanuit de dorm, want onze colleges beginnen om 9:15 precies en er wordt hier minder gemakkelijk gedaan over te laat komen!

Het was weer een waar feest om in de trein te mogen staan in het spitsuur, ingeklemd tussen netjes geklede Japanners. Ik was bijna vergeten hoe dat ook alweer voelde! Als sardientjes in een blikje dus. Gelukkig hoef ik niet in mijn eentje te reizen, want ik ga samen met Poe (Thaise studente) uit mijn dorm elke dag naar de universiteit. Zij is echter veel kleiner dan ik, dus dreigde ze vooral ten onder te gaan tussen de voor haar langere Japanners! Het reizen naar Iidabashi, ons overstapstation, duurt zo’n 23 minuten (iets langer tijdens spitsuur), dan lopen we naar de andere lijn die we moeten hebben, waarvandaan het maar twee haltes met de metro is naar Yotsuya, waar onze campus is. Van deur tot deur is ongeveer veertig minuten elke dag. Dat is wel even anders dan in Nederland, maar stelt aan de andere kant niets voor in vergelijking met de Japanners die twee uur heen en twee uur terug naar hun werk moeten reizen!

De Yotsuya campus is geweldig, echt. Wij hebben natuurlijk geen campus, dus dat was hoe dan ook al een pluspunt, maar ik vind het echt heel erg gaaf om daar te zijn. Het is een heel ander gevoel. Er zijn nog genoeg buitenlanders te zien, trouwens. Wij nieuwe buitenlandse studenten zijn nu geloof ik maar met twintig (in tegenstelling tot het normale aantal van meer dan honderd!) maar er zijn veel studenten die terugkomen van het vorige semester en dergelijke.

Poe en ik, en Glynis, doen samen met negen anderen de intensieve cursus Japans. Na een gesprekje met onze docent werd duidelijk dat we op hetzelfde niveau terecht zouden komen in de ‘reguliere cursus’, dus kozen we alsnog voor de intensieve cursus. Dat houdt in dat we elke dag (maandag t/m vrijdag) van 9:15u tot 10:45u grammatica en begrijpend lezen college hebben, en van 11:00u tot 12:30u conversatie. Ik geloof dat we vier docenten hebben, waarvan we er nu twee gezien hebben, dus er is in elk geval genoeg afwisseling.

Onze groep bestaat dus uit twaalf personen. Dat zijn twee Duitsers, een Australiër, een Poolse, een Russische, een Amerikaans-Japans meisje, een jongen uit Barcelona (en fan van FC Barcelona, supermazzel!), een jongen uit China, een Amerikaanse die toevallig ook Diana heet (moet ik weer hebben, maar gelukkig spreek je haar naam op zijn Engels uit en de mijne op zijn Nederlands; dat hebben we ook duidelijk aangegeven, haha!), mijn Thaise vriendin en Glynis en ik. Van wat ik er tot nu toe van heb gezien is het een hele leuke groep. We moesten vrijdag al meteen een korte presentatie waarbij we iemand anders, uit de hele wereld, moesten voorstellen. Ik dacht dat het leuk zou zijn om een Nederlands beroemd figuur te introduceren dus ging ik maar vertellen over Piet Paulusma, wat volgens mij wel leuk was voor hun om te horen; ik had er alleen geen rekening mee gehouden dat we nog zouden doorgaan met die opdracht: ik moet nu een denkbeeldig interview met onze weerman afnemen! Weet iemand nog goede vragen? Haha.

Maandag hebben we al ons eerste toetsje op het programma staan en ontmoeten we tevens onze twee andere docenten. Ik ben benieuwd hoe zij zijn; onze twee (vrouwelijke) docenten van nu zijn in elk geval top! Zoals je wel kunt merken, vermaak ik me hier prima, zelfs met colleges (haha), al denk ik niet dat iemand anders verwacht had. Vandaag of morgen zal ik nog een update doen over mijn dormitory en over wat ik allemaal uitgespookt heb hier in Tokyo!

Naschok Richter 7.4

Dat was schrikken!

Rond 23:35u lokale tijd begon alles hier op mijn kamer te trillen. Eerst een klein beetje, wat ik al eerder heb meegemaakt hier in Tokyo, maar het werd al snel erger; erg genoeg om wat kleine dingetjes op mijn plankjes om te gooien. Alles bewoog ook echt, echt doodeng. Ik wachtte af en zat al helemaal klaar om de deur open te gooien en daarna onder het bureau te duiken, maar toen zwakte alles al af. Ik hoorde ook stemmen op de gang hier, dus ging ik daar maar even kijken. Iedereen was er wakker van geworden en de bazin van de dorm stond er ook bij, dus ging ik bij hen staan. Mai, een van de meiden van hier die mij ook rondgeleid heeft een paar dagen terug, kwam terug uit de eetkamer om te melden dat NHK meldde dat het een 6.0 op de Schaal van Richter was. Niemand leek echt bang ofzo, eerder verrast, terwijl ik al helemaal dacht aan Fukushima en aan een tsunami... Maar niemand leek zich druk te maken.

Terug op mijn kamer was de aardbeving al niet meer te voelen en zette ik snel NHK online aan (de Engelse versie ervan) om mee te luisteren. Ook stond Facebook aan, waar al snel duidelijk werd dat het een kracht van 7.4 op de Schaal van Richter was, en de aardbeving heeft Miyagi-prefectuur getroffen, dat ver ten noorden van Tokyo is en vlakbij Sendai (het door de 8.9 getroffen gebied) ligt. Wel was er een tsunamiwaarschuwing afgegeven, en schoot ik weer onmiddellijk in de stress, want mijn dorm ligt namelijk vlakbij het water... Maar in Tokyo is alles oké, en er lijkt ook niks met de Fukushima kerncentrale aan de hand te zijn.

Met mij is in elk geval alles goed, ook met de mensen hier verder in Tokyo die ik ken, dus maak je vooral geen zorgen! Het was alleen een beetje eng.

Reacties plaatsen

Hoi allemaal,

Het is weer mogelijk om reacties achter te laten op mijn blog. Er was iets misgegaan met de instellingen; nu is het in elk geval in orde.
Je kunt op 'reacties' klikken, en dan bij het 'reageren als' kies je of 'Anoniem' of 'Naam/URL' waarbij je dan je naam kunt invullen. URL is niet eens nodig.

De foto's zijn momenteel nog een probleem. Het werkte eerst wel, maar op de een of andere manier krijg ik de foto's niet meer geupload. Zo gauw het lukt, zien jullie ze wel verschijnen op mijn blog!

Tot blogs